Για τις 60 συλλήψεις της Ικτίνου

Ακούσατε,ακούσατε. Ο πολυχρονεμένος μας υπουργός Πανούσης σε συνεργασία με το Μεγάλο Τζίνι Μπουτάρη λύσανε όλα τα προβλήματα της Θεσσαλονίκης. Αφού οι τίμιοι επαγγελματίες της Ικτίνου παραπονέθηκαν γιατί τα τσογλάνια πίναν μπύρες από περίπτερα και όχι από τα κωλόμπαρα τους,δυνάμεις των ΜΑΤ,αδελφών γουρουνιών του μεσιέ Πανούση, συνέλαβαν 60 άτομα έτσι για τη συνήθεια βρε αδελφέ.

11328821_1045859162110304_658274753_n

Τα καλά μας χοιρινά λοιπόν εκτέλεσαν σε άριστο σχηματισμό τις εντολές της πολυχρονεμένης μας αριστερής κυβέρνησης,που έχει γαμηθεί να συλλαμβάνει κόσμο,να σπάει καταλήψεις και να συλλαμβάνει παντού ανύπαρκτους τρομοκράτες. Α ξέρει και να διαπραγματεύεται για το καλό της πατρίδας μας.

Οι σεβαστοί επιχειρηματίες πιστεύουν ότι συλλαμβάνοντας τον κόσμο θα τους οδηγήσουν στα μαγαζιά τους. Το πρόβλημα τους είναι ότι σε λίγο δε θα χουν μαγαζιά. Πρώτον σίγουρα έχουμε αυτό που μας λένε ότι είναι καταναλωτική συνείδηση και δεύτερον επειδή ελπίζω να μην έχουν κυριολεκτικά μαγαζιά.

Η ανομία λοιπόν που επικαλούνται τα χοιρινά-επιχειρηματίες είναι στα κεφάλια τους.Η μόνη ανομία που καταλαβαίνουν αυτή είναι να πίνεις μπύρες στο πεζοδρόμιο και όχι στα κωλόμπαρα τους. Αυτοί έχουν κάθε δικαιώμα να γεμίσουν τραπεζοκαθίσματα τους δρόμους μας για να βγάζουν λεφτά. Πρέπει κάποιος να τους υπενθυμίζει τη θέση τους και να τους στείλει στο διάολο.

Ψόφο σε Πανούση,Μπουτάρη,κωλομπαριτζήδες και χοιρινά.

Advertisements

ΟΙ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΓΩΝΙΕΣ…

Και ενώ βρισκόμαστε εν μέσω τρίτης εβδομάδας κινητοποιήσεων με τον Σύλλογο των Φοιτητών η αδιαφορία από πλευρά φοιτητών, καθηγητών, κυβέρνησης και φυσικά της Συγκλήτου οξύνεται τόσο πολύ που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το εξάμηνο εξωτερικού βρίσκεται σαν Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας περιμένοντας την τελική απάντηση από κάποιον για να δούμε τι θα γίνει με το μέλλον. Ταπεινά πράγματα… Από όλες τις πλευρές το θέμα αντιμετωπίζεται ως τετελεσμένο ή αδιάφορο για τα γούστα μιας μερίδας ανθρώπων. Ωστόσο, αυτή η αδιαφορία και ολιγωρία είναι μια καταφανής αδικία στο πρόσωπο όσων έχουν αντιληφθεί τη βαρύτητα του ζητήματος και το αντιμετωπίζουν με τη δέουσα προσοχή.

Το εξάμηνο εξωτερικού όπως είναι και η σίτιση και η στέγαση και μια πληθώρα άλλων παθογενειών όχι μόνο του Ιονίου Πανεπιστημίου αλλά και του Ελληνικού Πανεπιστημίου εν γένει αποτελούν συστατικά στοιχεία της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, η οποία παρά τις νεοφιλελεύθερες απόπειρες να καταποντιστεί συνεχίζει να αποτελεί πρότυπο για την ιδιωτική εκπαίδευση της Ενωμένης Ευρώπης. Ωστόσο, αυτό όπως είναι εμφανές με τη τελευταία κατραπακιά παραμένει μια απλή αράδα άνευ περιεχομένου και εφαρμογής του Συντάγματος. Ποιος θα δώσει τελικά την απάντηση για το εξάμηνο εξωτερικού και για τόσα χιλιάδες ζητήματα; Οι φοιτητές οφείλουν να αντιληφθούν ότι είναι εις βάρος τους η αδιαφορία τους, γιατί δεν θα πραγματοποιηθεί ο φανταστικός τους κόσμους ακόμα κι αν είναι παιδιά εύπορων και ευυπόληπτων οικογενειών. Μέσα στο πανεπιστήμιο και δη το ελληνικό κυριαρχεί η ισότητα και η ισονομία των φοιτητών και κανένας δεν αποτελεί ξεχωριστεί περίπτωση παρά μια φολίδα δυνητικότητας και πρωτοβουλίας στο κεφάλι της Μήδειας. Πρέπει να μην καταθέσουν από τώρα τα όπλα και να αγωνιστούν για μακροπρόθεσμα οφέλη ακόμα κι αν το εξάμηνο εξωτερικού δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αγορά εργασίας, κανένας δεν γεννήθηκε με φυσικό ταλέντο μεταφραστή. Να βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι η μετριότητα και η διαχείριση της υφιστάμενης κατάστασης μόνο σε αδιέξοδα οδηγεί και συμπλέγματα.

Οι ερίτιμοι καθηγητές μπορούν να αναγνωρίζουν την πραγματικότητα λόγω οξύνοιας αλλά η θέση που κατέχουν τους επιφορτίζει με περισσότερες ευθύνες και, υποτίθεται, ευαισθησίας. Δεν μπορώ να θεωρούνται άμοιροι ευθυνών ή εκτός νομιμότητας, όταν η ίδια η αρχή του πανεπιστημίου επιθυμεί με τις πράξεις της και την στάση της τον αφανισμό του. Ακόμα και γατί να προσπαθήσεις να πνίξεις, αυτό θα αντιδράσει. Άρα είναι υπεύθυνοι για τις δράσεις τους και οι φοιτητές θα πρέπει να αισθάνονται περήφανοι για κάποιον που υποτίθεται ότι εμπνέει και διδάσκει. Κι όμως οι φοιτητές πρέπει να δράσουν «παράνομα», γιατί μπορούν, είναι νέοι και δε θα τους καταδικάσουν!

Τέλος, η νέα κυβέρνηση εκκολάπτεται μέσα στην περίοδο χάριτος του ελληνικού λαού περιμένοντας να δει τις καινοτομίες και την βελτίωση ενώ η Πρυτανεία με ονοματεπώνυμο, Σαλή – Παπασαλή και Κάτσιος, έχει προ πολλού δείξει πόσο σάπια και σαθρή είναι. Όλα τα κονδύλια της οργής που δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορο ούτε ένα φοιτητή είναι αναρτημένα και με βούλα στον ιστότοπο «Διαύγεια» αλλά περισσότερο να τον εξοργίζουν, όταν δεν πιστώνονται χρήματα για το εξάμηνο του και η Πρυτανεία αγρόν ήγοραζε. Μια διεφθαρμένη και εκφυλισμένη αρχή μόνο το πρόσωπο της θέλει να αναπαράγει ώστε να εξομοιωθούν όλοι.

Inferno-Dante-e-Virgilio

λεπτομέρεια από τον πίνακα, Dante et Virgile au enfers (Ο Δάντης και ο Βιργίλιος στην κόλαση), του William – Adolphe Bouguereau

Έτσι γράφω όχι μονάχα για σένα αλλά για όλους όσοι θέλουν να αγωνιστούν και να ξεπεράσουν στερεότυπα τους και να δώσει την απάντηση το φοιτητικό κίνημα, ενωτικό και ενωμένο, για ακόμα μια φορά στις δυνάμεις του Μνημονίου και της Ενωμένης Ευρώπης. Δεν διακυβεύεται μόνο το εξάμηνο εξωτερικό και το πτυχίο του Μεταφραστικού αλλά η Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, της οποίας όλα τα συστατικά επιτίθενται και λεηλατούν χωρίς ντροπή. Η ανάγκη κινήματος είναι πηγαία και εξωθείται από το status quo της συνολικής κατάστασης. Λοιπόν, ας μην καθυστερούμε άλλο και ας ιεραρχήσουμε τις αξίες μας δίνοντας τη σπίθα που απαιτείται για να ανάψει μια αναζωογονητική φωτιά καθώς οι πιο σκοτεινές γωνίες της Κολάσεως προορίζονται για εκείνους που κρατούν την ουδετερότητα τους σε περιόδους κρίσης, όπως θα έλεγε και ο Dan Brown.

ΣΕΞΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

εικονογράφηση του Luis Quiles

Τον τελευταίο καιρό επανέρχεται συχνά σε πολλές συζητήσεις που κάνω το ζήτημα του σεξισμού και σε ποιο βαθμό, εμείς που διαμορφώνουμε διαφορετική αντίληψη για το κοινωνικό γίγνεσθαι, είμαστε σεξιστές και με ποιο τρόπο θα αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Οι απόψεις που τίθενται επί του τάπητος συνήθως διίστανται και πολλές φορές είναι πολύμορφες και αμφίσημες και, ως εκ τούτου, χρήζουν διασαφήσεως και εξηγήσεων. Μετά από πολλές απόψεις που έχω ακούσει ήδη από την προηγούμενη χρονιά θα ήθελα να αφιερώσω κι εγώ λίγες αράδες για το σεξισμό και την αντίληψη έπ’ αυτού.

Ο σεξισμός και οι κοινωνικές του προεκτάσεις είναι ήδη γνωστές και ορατές σε όλους. Ακόμα ένα μικρό σχόλιο στις σχέσεις των δύο φύλων ή την προβολή μιας συγκεκριμένης οπτικής για το ένα από τα δύο φύλα μπορεί να σου κολλήσει το επίθετο του σεξιστή. Ωστόσο, γιατί να γίνεται τόση φασαρία για το εν λόγω φαινόμενο; Θα ισχυριζόμασταν ότι ευθύνεται η ευαισθησία μερικών ατόμων να μην θεωρηθούν σεξιστές και έτσι να αμφισβητήσουν μια ισότητα που εγκαθιδρύεται και την οποία προασπίζονται. Ωστόσο, οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι ατόπημα της γλώσσας τους να αναπαράγουν στερεότυπα που έχουν περάσει με φυσικό τρόπο μέσα στην καθημερινή ομιλία. Πώς θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς αφού έτσι έχει εξελιχθεί η ανθρώπινη λαλιά, δηλαδή μέσα στην πατριαρχική οικογένεια; Γι’ αυτό δεν πρέπει να επιμένουμε υπερβολικά στην ξαφνική αλλαγή της γλώσσας και των στερεοτύπων που εμπεριέχει, γιατί η ίδια η κοινωνία δεν τα έχει ακόμα απεμπολήσει άρα και η γλώσσα συνεχίζει να τα καθρεπτίζει. Το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι αυτό που πρέπει να μετασχηματιστεί προκειμένου να τεθούν νέες γλωσσικές βάσεις, γιατί όποτε υπήρξε αθέμιτη επέμβαση στη γλώσσα και την προσπάθεια να εξωραϊστεί ή να καθαρθεί τα αποτελέσματα ήταν τραγικά και γελοία.

Επιπλέον, επιμένουμε στη δήθεν σεξιστική λεκτική επίθεση κατά τη διάρκεια του πάθους και της έξαψης. Έτσι μια γυναίκα που είναι ποθητή και προκαλεί τον αισθησιασμό και μετονομαστεί σε μουνάρα και ορμικά να θέλεις να την ξεσκίσεις, είσαι αυτόματα σεξιστής, γιατί τάχα καθιστάς αντικείμενο σεξ την γυναίκα. Ωστόσο, είναι γνωστές οι γενικεύσεις και ανίσχυροι συλλογισμοί όλων των προκατειλημμένων. Είναι απολύτως φυσιολογικό να μιλά η σεξουαλική ορμή τόσο στον άνδρα όσο και στην γυναίκα για τη συγκεκριμένη περίπτωση που έχει την ανάγκη να εκφραστεί με το συγκεκριμένο τρόπο ώστε να εξαφθεί και ερεθιστεί περισσότερο. Δεν γίνεται λόγος περί φιλοσοφικών αναζητήσεών ότι η γυναίκα είναι αντικείμενο του σεξ εν γένει, άρα τη συγκεκριμένη στιγμή θεωρείσαι σεξιστής. Απλώς είναι μια συγκεκριμένη στιγμή που μιλά το υποσυνείδητο και εξαίρει μια συγκεκριμένη πτυχή της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Όμως γιατί να ξεσκίζει ο άνδρας και όχι η γυναίκα, δηλαδή ο μεν ενεργητικός και ο δε παθητικός, δηλαδή υποτακτικός; Κι όμως η σεξουαλική πράξη είναι ένα παιχνίδι επιβολής και υποταγής που χαρίζει ηδονή και στα δύο φύλα (γιατί αν θεωρήσουμε το αντίθετο, είμαστε σεξιστές) και η παθητικότητα στα δύο φύλα δεν σημαίνει κατά ανάγκη και τον υποδεέστερο ρόλο ή τον κατώτερο αλλά εξυπηρετεί το σχήμα της Φυσικής περί εκφόρτωσης της ενέργειας. Έτσι δεν πρέπει αμέσως να γινόμαστε κακεντρεχείς σχετικά με το βαθμό που σεξισμού που εκπέμπει ο καθένας μας καθώς η σεξουαλικότητα του ατόμου κρύβει πολλά στοιχεία που ακόμα φοβόμαστε να παραδεχτούμε. Με αυτό εννοώ ότι ο δήθεν σεξισμός όπως αποτυπώνεται στην καθημερινή μας ομιλία δεν είναι κάτι παρά υπερευαισθησία σε αυτό το φαινόμενο καθώς ο κάθε άνθρωπος που διαχωρίζει τι είναι σεξιστικό και τι όχι αντιλαμβάνεται πλήρως τη λειτουργία της σεξουαλικότητας και τη σημασία των όσων λέει τη συγκεκριμένη στιγμή, η οποία δεν μπορεί να γενικεύεται και να επιβαρύνει ολόκληρη την ιδεολογία του.

Γενικά, η γλώσσα ως ζωντανός οργανισμός εξελίσσεται μέσα στο κοινωνικό σύνολο και το αντικατοπτρίζει. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία είναι αυτή που επηρεάζει την εξέλιξη της γλώσσα και την απόχρωση των λεπτομερειών της και όχι το αντίθετο. Όσο η κοινωνία παραμένει όπως είναι, δηλαδή βαθιά συντηρητική και οπισθοδρομική, τα στερεότυπα που ορισμένοι θέλουν να αποτινάξουν λόγω της ελεύθερης συνείδησης τους θα παραμένουν και θα χρησιμοποιούνται.

MAY THE ODDS BE EVER IN YOUR FAVOUR…

Όντας πια μεγάλος – εννοώντας πάντα σε έτος – μεταφραστικάριος και με την κυκλοφορία του πρώτου μέρους της τριλογίας Αγώνες Πείνας θα κάνω έτσι μια εισαγωγή στις σκέψεις μου σχετικά με τα τεκταινόμενα και την μη χρηματοδότηση του εξαμήνου εξωτερικού του τμήματος μου. Η πρώτη εντύπωση σχετικά με το εξάμηνο εξωτερικού και τις επιπτώσεις που έχει η απουσία χρηματοδότησης του από το πανεπιστήμιο εκτός του όλου πολιτικού παρασκηνίου που αυτό φέρει μου ήρθαν στο μυαλό σκηνές από το ομολογουμένως πολύ καλό βιβλίο της Σούζαν Κόλινς. Σαν τους Αγώνες Πείνας είχε επιβληθεί η στέγαση και η σίτιση στο πανεπιστήμιο που «εξευγενίζει και αναβαπτίζει τους ανθρώπους» – όπως δήλωσε η πρύτανης μας πρόσφατα σε εφημερίδα – τώρα πια Αγώνες Πείνας και για το εξάμηνο εξωτερικού. Ωστόσο τι σημαίνει αυτό;

Αρχικά, η απουσία χρηματοδότησης του εξαμήνου εξωτερικού, το οποίο μέχρι πρότινος ήταν υποχρεωτικό για την απόκτηση πτυχίου, δηλαδή ακαδημαϊκή υποχρέωση του φοιτητή να μεταβεί στο εξωτερικό, και υποχρεωτικά χρηματοδοτείτο από την πανεπιστημιακή κοινότητα με τα χρήματα που παράσχει το υπουργείο Παιδείας, δηλαδή οικονομική δέσμευση του κράτους να εξασφαλίζει την οικονομική στήριξη στην κατάρτιση των μεταφραστών και κανονικά θα έπρεπε και των διερμηνέων (θέλει συζήτηση!). Ωστόσο, με την όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και την περικοπή κάθε δημόσιου αγαθού με αποκορύφωμα την ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου τα χρήματα άρχισαν σιγά-σιγά να μειώνονται και αυτό να γίνεται αισθητό με την μείωση των θέσεων σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και την ουσιαστική συρρίκνωση των επιλογών των φοιτητών. Έτσι, υπεισερχόμαστε στη ζώνη του λυκόφωτος και συγκεκριμένα προκηρύσσονται με αυτό το τρόπο δειλά-δειλά οι πρώτοι Αγώνες Πείνας. Φοιτητές πρέπει να είναι καλά εκπαιδευμένοι και γρήγοροι για τη λεία τους ώστε να προλάβουν να δηλώσουν μια καλή θέση στο πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους, ειδάλλως ό,τι μείνει. Πέραν της μείωσης των θέσεων, γιατί το πανεπιστήμιο είναι καταχρεωμένο σε αυτά τα πανεπιστήμια και αρχίζουν να διακόπτουν τη συνεργασία τους, επήλθε και η μείωση των χρημάτων που πιστοποιούνται για την άσκηση των φοιτητών του Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. στο εξωτερικό και οι φοιτητές να μεταβαίνουν στο εξωτερικό δίχως να γνωρίζουν αν θα έχουν την επόμενη μέρα για να τα βγάλουν πέρα. Τα χρήματα ανά φοιτητή ήταν σε συνάρτηση με τον αριθμό των δηλώσεων και, αν οι δηλώσεις για ένα έτος ήταν λίγες, τα χρήματα θα αυξάνονταν, τα οποία και πάλι ήταν λιγοστά. Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα και το φοιτητικό κίνημα να παλεύει το χειρότερο νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου αποσάθρωσης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης – κάτι που πρέπει να είμαστε περήφανοι που στην Ελλάδα με τη βοήθεια των μαζικών κινημάτων έχουμε καταφέρει να κρατήσει ζωντανό σε μια Ευρώπη της Ε.Ε. και του ενωμένου κεφαλαίου όπου η εκπαίδευση απευθύνεται στους έχοντες και τους ελίτ – το πρυτανικό σχήμα με επικεφαλής, την Αναστασία Σαλή – Παπασαλή, που εξελέγη το 2011 να δίνει μαθήματα προκλητικότητας και κατασπατάλησης χρημάτων του πανεπιστήμιου (συμφώνα με το πρόγραμμα «Διαύγεια» η εν λόγω κυρία σπαταλά χρήματα αφού τα εγκρίνει στον εαυτό της για τις επισκέψεις της σε ομιλίες του Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη, σε δωρεές δημιουργίας γλυπτοθήκης ταφικής τέχνης στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών, για τη Σύνοδο Πρυτάνεων στο «ταπεινό» ξενοδοχείο Imperial και πρόσφατα αναγορεύσεις και δεξιώσεις για τον «φτωχούλη του θεού», Βαρθολομαίο που φοβόταν και για την ακεραιότητα του και δεν προσήλθε καν σε ολόκληρο σουαρέ που του κάμαμε), επίδειξης εξουσίας και αυταρχισμού (καλεί τα ΜΑΤ γιατί δε θέλει να συνομιλήσει με τους φοιτητές για φλέγοντα θέματα), ακαδημαϊκού ήθους (δίνει εντολή να καταστραφούν βιβλία και λεξικά επειδή δε χωρούν στην κεντρική βιβλιοθήκη του Ιονίου Πανεπιστημίου), «δημοκρατίας» (απαγορεύει ύστερα από τη συλλογή 45 υπογράφων των 46 συμμετεχόντων στο συνέδριο του τμήματος Μουσικών Σπουδών να αφιερωθεί η συναυλία στους απολυμένους της ΕΡΤ και απαγορεύει τη δραστηριοποίηση φοιτητικών και άλλων συλλογικοτήτων όπως της Λέσχης Ισπανόφωνου Κινηματογράφου). Η Σαλή-Παπασαλή ας σημειωθεί ότι πριν εκλέγει πρύτανης ήταν προσωπική επιλογή του Σαμαρά για βουλευτής επικρατείας της Ν.Δ. Με αυτό το τελευταίο στοιχείο ολοκληρώνεται το μωσαϊκό της μικρής «Οξφόρδης» όπως φαντασιώνεται και δηλώνει η Σαλή-Παπασαλή και ο Κάτσιος.

Παρατηρούμε ότι η δράση της φασιστικής πρυτανικής αρχής μας οδηγεί με μαθητική ακρίβεια στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, η οποία μεθοδεύεται νομίμως και παρανόμως εδώ και πολλά χρόνια. Αναγκάζει το ίδιο το πανεπιστήμιο να στραφεί σε ιδιωτικούς φορείς ώστε να βρεθεί το απαιτούμενο ποσό για την κάλυψη των αναγκών. Ωστόσο, αυτό, αν και φαίνεται εύκολη λύση, δεν είναι τόσο αθώα και προπάντων νομιμοποιεί τις ενέργειες της Πρυτανείας. Οι ιδιωτικοί φορείς ποτέ δεν ωφελούν έναν άλλο φορέα δίχως να περιμένουν και έχουν αξιώσεις σε αυτό που επιδοτούν. Έτσι, το κέρδος είναι αυτό που συμφέρει και δη το άμισθο κέρδος, δηλαδή η αισχροκέρδεια, και με κάθε τρόπο θα το επιδιώξουν. Με αυτό το τρόπο, η Παιδεία καταλήγει ένα αλλοιωμένο προϊόν μακριά από τους στόχους της εκπαίδευσης και της γνώσης, δηλαδή εμπορευματοποιείται.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέσα σε όλα τα δεινά που μας επεφύλασσε ο ισχύων νόμος όπως την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και την εισροή ιδιωτικών παραγόντων στην δημόσια Παιδεία είναι η απουσία εκπροσώπησης των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης καθιστώντας τα έτσι έρμαιο στις επιβουλεύσεις της Πρυτανείας και των μεγαλοκαθηγητάδων. Οι φοιτητές φιμώνονται και δεν μπορούν να εκφραστούν σε κανένα όργανα που αποφασίζει ουσιαστικά για το μέλλον τους και το περιεχόμενο των σπουδών τους. Αν και δεν είναι στόχος η ύπαρξη εκπροσώπων στα όργανα συνδιοίκησης, οι οποίοι αναδεικνύονται μέσω μιας κούρσας ράλι και καλλιστειών ονόματι φοιτητικές εκλογές αλλά η οριστική κατάκτηση των εξουσιών που δικαιωματικά ανήκουν στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, των καθηγητών και των διοικητικών, δηλαδή αυτών που βιώνουν το πανεπιστήμιο εκ του σύνεγγυς, άρα μπορούν και να το διοικούν και όχι των κυριών των κεκλεισμένων των θυρών, η απάντηση πάντα δίνεται κινηματικά και ηχηρά.

Όλη αυτή η παράνοια, η ειρωνεία και ο εμπαιγμός εις βάρος των φοιτητών όχι μόνο δεν αφήνει απαθείς τους φοιτητές και τις οικογένειες τους που κάνουν τεράστιες θυσίες για να συντηρήσουν τα παιδιά τους αλλά τους εξεγείρει και αντιλαμβάνονται πόσο διεφθαρμένη είναι η Πρυτανεία που υποτίθεται ότι δρα προς το συμφέρον τους. Αλλά φτάνει πια με τους αυτόκλητους σωτήρες, γιατί ποτέ το πανεπιστήμιο μας, το πανεπιστήμιο των φοιτητών, των καθηγητών και των διοικητικών, δεν σώθηκε ούτε από το νόμο ούτε από τους υψηλά ιστάμενους αλλά τουναντίον πάντα τα συσπειρωμένα κινήματα όλης της ακαδημαϊκής κοινότητας έδειχναν την αντίθεση και τη ρήξη που επιθυμούσαν με τον εκάστοτε φορέα καταχρηστικής εξουσίας και τα απόβλητα του. Ακόμα και με την τρομοκρατία και την φαινομενική παντοδυναμία της εξουσίας που καλλιεργήθηκε, το μαζικό και ενωτικό φοιτητικό κίνημα δεν λύγισε και αποτέλεσε πρωτοπορία για την ρήξη και την αλλαγή. Έτσι, πρέπει να δράσει ξανά ενόψει των γεγονότων με το εξάμηνο εξωτερικό, το οποίο σίγουρα αποτελεί τον σπινθήρα για μια μεγάλη έκρηξη για την οριστική ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου και την πλήρη επιχορήγηση της κυβέρνησης και ένα χαστούκι στην ασυδοσία της Πρυτανείας, αλλά προπάντων λόγω των πάγιων και ριζικών αιτημάτων του φοιτητικού κινήματος, τα οποία δεν είναι άλλα πάρεξ τη δημόσια και δωρεάν παιδεία σε όλα τα επίπεδα της εκπαιδευτικής και ακαδημαϊκής κοινότητας.

Υ.Γ. Για την πλήρη ενημέρωση σας και για να φρίξετε ελεύθερα στο πισί σας για τις σπατάλες της Σαλή, σας παραπέμπω στο άρθρο που βρίσκεται ονλάιν του ΦΑΣΜΑτος με τίτλο «Τα κονδύλια της οργής» (στο κάτω-κάτω μέρος θα βρείτε λινκς για το «ΔΙΑΥΓΕΙΑ»)

Ή θα παραιτηθούμε εμείς ή αυτοί! Μαντέψτε ποιος θα νικήσει!

Το νέο κίνημα των πλατειών,οι Αγανακτισμένοι και το φλερτ της εθνικής ενότητας

Η νεκρανάσταση του κινήματος των πλατειών,4 χρόνια περίπου μετά, άμεσα συνδεδεμένη με τη νίκη του Συριζα στις πρόσφατες εκλογές, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Το σύντομο κείμενο που θα ακολουθήσει δε θα επιδιώξει να αποτελέσει τον εξ καθέδρας κριτή,αλλά θα επιδιώξει να θέσει κάποια ερωτήματα πάνω στο φαινόμενο.

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τις προβληματικές του φαινομένου,αλλά και της ξαφνικής επανεμφάνισης των αγανακτισμένων,ενός μοντέρνου Φρανκενστάιν, θα πρέπει να δούμε εν συντομία την ιστορία του.

Η προσφυγή του ελληνικού κράτους στον ευρωπαικό μηχανισμό στήριξης, που επικυρώθηκε στις 5 Μαίου 2010, υπήρξε η αρχή μιας άγριας επίθεσης του κράτους στη κοινωνία. Ήδη απ’ την αρχή το ελληνικό κράτος είχε δείξει πως θα αντιμετώπιζε όλους τους εν δυνάμει αντιπάλους του με καταστολή,ξύλο και τρομοκρατία, ενώ η δολοφονία των τριών εργατών-υπαλλήλων της Μαρφιν από παρακρατικούς έδειξε τα νέα όρια δράσης του κράτους στις συνθήκες της κρίσης.

Ένα χρόνο μετά,με αφορμή κάποιο κάλεσμα από το facebook ξεκίνησαν οι συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, ενός κινήματος που αυτοπροσδιοριζόταν ως απολιτικό και πατριωτικό, με σκοπό να διαμαρτυρηθεί κατά των διεφθαρμένων πολιτικών που είχαν φέρει την Ελλάδα στα Μνημόνια.Στην λεγόμενη Πάνω Πλατεία γρήγορα επικράτησαν οι φασιστικές ομάδες,ενώ στη Κάτω Πλατεία από ένα σημείο και μετά κυριαρχούσαν πιο αριστερές προσεγγίσεις του ζητήματος. Παρόμοια σύνθεση υπήρχε σε όλες τις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων στην Ελλάδα.

Και εδώ ξεκινούν σύντροφοι τα προβλήματα. Από πότε όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αντιφασίστες και αριστεροί δέχονται να κάνουν κοινές συγκεντρώσεις με αγανακτισμένους έλληνες μικροαστούς και φασίστες; Πώς γίνεται να ενώνουν αυτοί οι δύο κόσμοι τις δυνάμεις τους σε μεγαλειώδεις πορείες που ο εθνικιστικός λόγος έδινε και έπαιρνε και στις δύο ομάδες;Θα μου πεις βέβαια στο πνεύμα της εθνικής συμφιλίωσης επί μεταπολίτευσης οι κομμουνιστές συγκυβέρνησαν με τους αστούς το 1989, αυτοί είναι το πρόβλημα; Το ίδιο πρότυπο φαίνεται να υπάρχει και στο σημερινό «αυθορμητο»,μακρία από πολιτικές σκοπιμότητες κίνημα των πλατειών. Κοινωνικές σούπες,βουτηγμένες στην εθνική ενότητα να κάνουν κοινές εκδηλώσεις με τους φονιάδες του Φύσσα και του Λουχμάν,στο όνομα του εθνικού χρέους,χωρίς κανείς να νοιάζεται για το αίμα που έχει ποτίσει το χώμα τα τελευταία 4 χρόνια. Προσπερνάται σα μια ασήμαντη λεπτομέρεια το γεγονός ότι μέσα στους αγανακτισμένους που διαμαρτύρονται για την ανάλγητη γερμανική πολιτική υπάρχουν ακροδεξιοί και φασίστες που μπορεί να μην σήκωσαν οι ίδιοι μαχαίρια,αλλά είναι αυτοί που ξεπλένουν ιδεολογικά και πολιτικά όσους το κάνουν. Δηλώνουν πολλοί μάλιστα πως σε ένα τέτοιο ζήτημα,όπως του χρέους (πιο σημαντικό και από την ταξική επίθεση που τρώμε στη μάπα 4 χρόνια τώρα), οφείλουμε να συνεργαστούμε με κάθε δύναμη που θέλει τα ίδια πράγματα.Το πιο καραμπινάτο παράδειγμα βέβαια δεν είναι παρά η συνεργασία Συριζα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ.

Ας αφήσουμε τώρα τη σύνθεση των αγανακτισμένων και ας δούμε τι πολιτικά προτάγματα εκφράζουν τέτοιες τυχαίες συσσωματώσεις πληθυσμών.Ποιο ήταν το βασικό πρόταγμα των αγανακτισμένων του 2011;;Να φύγουν οι προδότες πολιτικοί που καταχρέωσαν την Ελλάδα και την πήγαν στα μνημόνια,σωστά;; Τι πολιτικό πρόταγμα βγαίνει από δω; Πώς όλοι λίγο πολύ είμαστε Έλληνες,πως δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας (άσχετα αν κάποιοι είναι αφεντικά μεγάλα ή μικρά και κάποιοι άλλοι δουλεύουν 12 ώρες για ψίχουλα), και πως πρέπει να διώξουμε αυτούς που προδώσαν την πατρίδα μας. Η μεταπολιτευτική εθνική ενότητα ξεχειλίζει από παντού. Καμία λέξη ούτε καν η προοδευτική κάτω πλατεία για την εξελίξει ταξική επίθεση σε βάρος μας. Το κύριο θέμα δεν είναι η οργάνωση της ανατροπής,αλλά της κυβερνητικής αλλαγής.Με τη κοινωνική σούπα που προανέφερα βέβαια,δεν είναι διόλου παράξενο αυτό,αλλά πως γίνεται να επικρατεί στη κάτω πλατεία,την πιο αριστερή (συριζαίκη κατ’ εμέ) μια τέτοια γραμμή;Αν σκεφτεί κανείς βέβαια το απολιτικό πνεύμα της πλατείας και τη μυρωδιά φαγητού που κυριαρχούσε στη πλατεία καθόλου παράξενο δε φαίνεται πάλι.

Τι κοινά πολιτικά προτάγματα έχουν λοιπόν τα δύο κινήματα των αγανακτισμένων;Νομίζω πως το σημερινό κίνημα των πλατειών δεν είναι τίποτα παρά η προσπάθεια εφαρμογής της πολιτικής της κάτω πλατείας όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από το Συριζα. Πλέον δε τίθεται θέμα κυβερνητικής αλλαγής,μιας και έχουμε πλέον κυβέρνηση μη προδοτών πολιτικών. Το ζητούμενο για το νέο κίνημα των πλατειών δεν είναι παρά μία προσπάθεια λύσης του ζητήματος του χρέους,πάντα στα πλαίσια που είχαν τεθεί το 2011. Πάλι καμία φωνή για την βαρβαρότητα και την επίθεση του κράτους στις ζωές μας,πάλι τίποτα για τον κοινωνικό πόλεμο. Όλα αυτά είναι για κάτι γραφικά κομματόσκυλα και μπαχαλάκια που αντί να βγουν μαζί με τους φασίστες στους δρόμους να απαιτήσουν απ’ την Μέρκελ τη διαγραφή του χρέους κάθονται και μιλάνε με όρους ταξικού πολέμου. Γιατί πλέον στην αριστερή μας κυβέρνηση όλα αυτά είναι λυμένα, και ένα είναι το πολιτικό πρόταγμα για τους μικροαστούς και τους μεσοαστούς που κυριαρχούν σε αυτά τα κινήματα:να επανέλθει η ηρεμία και η ασφάλεια στις ζώες τους με την ύπαρξη σταθερής κυβέρνησης που θα απαλλάξει το κράτος απ’ το χρέος και από τα προβλήματα που είχε μέχρι τότε.

Είναι αφελές λοιπόν όποιος θέλει να εντάσσει τον εαυτό στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης να συντάσσεται με αυτά τα κινήματα, εχθρικά τελείως στην παραπάνω υπόθεση. Η δική μου πρόταση λοιπόν  είναι να αφήσουμε τους πατριώτες αγανακτισμένους,καβλωμένους με την εθνική ενότητα,που απ’ τη μία θέλουν μια αριστερή κυβέρνηση να κάνει κάτι καλό για το τόπο,όπως να διαγράψει το χρέος, και απ’ την άλλη κάνουν αντισυγκεντρώσεις για να σπάσουν καταλήψεις και κοινωνικούς αγώνες όπως της κατάληψης του Δημαρχείου του Σαν Τζιάκομο και να κοιτάξουμε να οργανωθούμε στις νέες επιθέσεις που ακολουθούν μετά τη σημερινή προσωρινή ηρεμία και που ξέρει κανείς μπορεί να επιτύχουμε αυτό που τόσες γενιές τώρα κυνηγάνε.

Attention: extreme nationalism detected!

To cut a long story short, let’s face the facts.

Patriotism is well-known as one’s love for their country. It is a healthy realization that someone belongs in a certain nation, which makes them feel safe. When the patriotism is sane, it is supposed to unite nations, rather than divide them. However, since there is a fine line between patriotism and nationalism, the two terms are often misunderstood.

Extreme patriotism tends to develop national bigots, with some kind of pathological attachment to their nation and its achievements. They like to divide the nations in superior and inferior and address to them with demeaning terms, such as “third world countries” or “developing countries”. As a result, it is often difficult for two “unequal” nations to maintain good transnational affairs because their cooperation and their peaceful coexistence are jeopardized.

Lately in Greece nationalism has taken bigger dimensions than ever before. The recent financial crisis together with the feeling of uncertainty for the future has led to a revival of fascism and Nazism. Minorities and immigrants are treated badly and are underestimated as it is widely believed that they are a danger for the economical interests of the locals. What is more, the national minorities are constantly prosecuted, starving and living in terrible conditions under the threat of extinction. The Greeks seek salvation in false Messiahs and put their trust in people with twisted ideas about national pride. As a resident of this country, I witness injustice towards national minorities daily and how they are wrongly taken advantage of.

In times of great fear, like in Greece now, people adopt selfish behaviours with no room for objectivity and critic. The sad outcome from this is that they make wrong decisions based on poor judgment, which lead to the rise of totalitarian regimes. Although at first it may seem like the best solution, in the end nationalism will turn against its own supporters, certifying the only truth there can be about nations: our true nationality is mankind. (H.G.Wells)

Λέγεται μικροαστισμός ηλίθιε

Πολλες καταστροφές έχει δει αυτός ο κόσμος. Πλημμύρες,λιμοί,καταποντισμοί,το χιούμορ του Λαζόπουλου… Πάντα οι άνθρωποι τις ξεπερνούσαν.. Φτιάχναν αρδευτικά έργα,τρώγαν τους διπλανούς τους,καίγανε τον άλφα για να σταματήσει να λέει ανέκδοτα για κλανιές ο Λαζόπουλος.. Πάντα υπήρχε αυτή η κάποια λύσις.. Πρόσφατα όμως επιβεβαίωθηκε η ύπαρξη μιας νέας απειλής,πιο επικίνδυνης και πιο θανατηφόρας από όσες είχε αντικρίσει ποτέ ο άνθρωπος.. Είναι μια ασθένεια,που μεταδίδεται από άνθρωπο σε ανθρωπο,από τη μάνα στα παιδιά και τα τοιαύτα.. Είναι ότι ήταν για τους δεινόσαυρους ο μετεωρίτης,ότι ήταν για τους Αμερικάνους ο Σνοούντεν και ότι ήταν η δημοσιότητα για ένα παιδόφιλο καθολικό παπά με τα βρακιά κατεβασμένα.. Θα με ρωτήσετε ποια είναι αυτή η ασθένεια και αν είναι τόσο επικίνδυνη γιατί η Τρέμη (ώπα γράψε λάθος,η Τρέμη πέρασε στο στρατόπεδο της κοινωνικής επανάστασης), γιατί η Σία και ο Πορτοσάλτε δεν είπαν τίποτα στο ΣΚΑΙ για να προστατευτούμε, να αγοράσουμε μια μάσκα βρε αδελφέ από κανένα σεβαστό επιχειρηματία.. Η αλήθεια είναι όμως ότι ολοι την ξέρουν,αν και δε τη καταλαβαίνουν.. Ή ακόμα καλύτερα όλοι ξέρουν οτι πάσχουν από αυτήν αλλά τους αρέσει πολύ αυτή η ασθένεια. Γουστάρουν φάση και να ‘ναι καλά ο Αι-Αντώνιος ο Σαξέσιος ο την Ελλάδα αναβαραθρώσας που τους εμβολιάζει συνεχώς με εμβόλια γεμάτα μικρόβια..

Ποια όμως είναι ασθένεια;Ε νομίζω θα έχετε καταλάβει. Νομίζω όλοι ξέρετε τα συμπτώματα,καθώς και εσείς ασθενείς είστε και μη το αρνηθείτε. Θα μπορούσα να σταματήσω και να μη σας πω και να το βρείτε μόνοι σας, επειδή όμως κάποιοι έχουν αρχίσει να εκνευρίζονται θα σας πω. Είστε έτοιμοι;

Λοιπόν η ασθένεια αυτή είναι η εξής: Microurbem Idiota. Τι δε καταλαβαίνετε λατινικά;; Θα σας το μεταφράσω.!

ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟΣ

Τσάμπα μας τρόμαξες θα πουν κάποιοι που είχαν αρχίσει να βάζουν τις μάσκες στο στόμα τους για να προστατευτούν. Ο μικροαστισμός δεν είναι ασθένεια, είναι ευλογία από τον Ύψιστο (Σημ: όταν λέμε ύψιστος εννοούμε το νόμισμα ή αλλιώς χρήματα στο πλυθηντικό). Εξάλλου αφού δε πειράζει εμάς,την οικογένεια μας,το μαγαζί και το σπίτι μας δεν είναι κακός. Τι και αν το μαγαζί έχει χρεοκοπήσει από αυτόυς που ο μικροαστός ψηφίζει συνεχώς. Ο Θεός είναι Θεός. Εξάλλου αυτοί να ναι καλά,το μαγαζί θα το ξαναφτιάξουν. Το καλά βέβαια είναι σχετικά αν σκεφτεί ότι ο πατέρας δέρνει τη γυναίκα του γιατί τη βρίσκει και η κόρη του Πατέρα πηδιέται για δυό ποτά στο live του Κιάμου. Όσο για το σπίτι τους ή μάλλον της τράπεζας βγαίνει στο σφυρί σε κανά μήνα για χρέη στη τράπεζα. Το χε αγοράσει ο πατέρας 7 χρόνια πριν με δύο δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο. Ένας ελεύθερος επαγγελματίας έλεγε έπρεπε να έχει το σπίτι που να δείχνει την καινούργια του κοινωνική θέση. Ήθελε να έχει ένα σπίτι όπως αυτά που έδειχνε τότε η Μενεγάκη τα πρωινά στη τηλεόραση. Ετσι ζούσε όλος ο καλός ο κόσμος,φτωχοί ήταν αυτοί.

Διακότπώ τη περιγραφή μου τώρα για να σας παρουσιάσω κάποια άλλα στοιχεία του μικροαστισμού που μοιάζει με τη γάγγραινα, καθώς ότι ακουμπάει το σκοτώνει. Θα σας πω μια δική μου παραβολή για να καταλάβετε καλύτερα την βαθύτερη φύση της ασθένειας αυτής που τόσοι την ξέρουν αλλά κανείς δεν την έχει μελετήσει επαρκώς.

Σε μια χώρα μακρινή οι κάτοικοι ζούσαν ευτυχισμενοι. Είχαν άφθονα αγαθά,κάθετι που κάποιος θα μπορούσε να επιθυμήσει. Δε δούλευαν βέβαια για να τα αποκτήσουν. Όχι. Τους τα διναν οι αρχηγοί τους ως αντάλλαγμα στις υπηρεσίες τους. Τα αφεντικά τους κάθε πρώτη του μήνα οργάνωναν επιδρομές στις γειτονικές χώρες και άρπαζαν και έκλεβαν ότιδήποτε συναντούσαν. Σκοτωναν, κατέστρεφαν,έκαιγαν,βίαζαν.. Δεν έπαιρναν μέρος σε αυτές τις επιδρομές οι αρχηγοί. ΟΙ κάτοικοι παραχωρούσαν ότι έκλεβαν στους αρχηγούς και αυτοί τους έδιναν πίσω ένα ικανοποιητικό ποσοστό. Έτσι όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Οι αρχηγοί γιατί μάζευαν πλούτη χωρίς να κινδυνεύουν οι ίδιοι και οι κάτοικοι γιατί οι καλοί τους αρχηγοί τους φρόντισαν να έχουν ένα κομμάτι ψωμί . Τι και αν όλα αυτά προέρχονται από ληστεία; Μάλιστα όσοι αιχμάλωτοι γλίτωναν από τις ανθρωποθυσίες που γίνονται λαιβ στη τηλεόραση, μοιράζονταν στους κατοίκους για να τους υπηρετούν τσάμπα. Ξέχασα να σας αναφέρω στην αρχή βέβαια πως το μεγαλύτερο έγκλημα σε αυτή τη χώρα ήταν η κλοπή ξένης περιουσίας. Έναν ξένο που τον είχα πιάσει να κλέβει ένα μανάβικο τον κρέμασαν στη πλατεία για παραδειγματισμό,γιατί η παραβίαση του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας ήταν ιερό. Τι και αν η περιουσία ήταν κλεμμένη; Πάνω από όλα τα ατομικά δικαιώματα.

Τι είναι ο μικροαστός λοιπόν; Ένα ανθρωπάκι που επιζεί παρασιτώντας στα πόδια των αφεντικών; Ένας ρατσιστής που κάνει το μάγκα σε αδύναμους μετανάστες γιατί θέλει να νοιώσει δυνατός; Κάποιος που κάθε τέσσερα χρόνια ψηφίζει αυτούς που θα τον βασανίζουν τα επόμενα τέσσερα αλλά κάθε φορά τους ψηφίζει γιατί του ταξαν λεφτά με το τσουβάλι; Ένας καημένος που πιστεύει ότι το να κλείνεις τα μάτια μπροστά στην καταπίεση είναι τιμή και του αξιζει προαγωγή; Ή μήπως κάποιος που είναι έτοιμος να πατήσει σε πτώματα για να γλύφει καλύτερα κόκκαλα από το διπλανό του;

Μια ζωή υπερβολικός εισαι μου λένε..Και εδώ τα λες στραβά,θίγεις τόσους αξιοσέβαστους ανθρώπους για μαλακίες!Που ακούστηκε να λέει κανείς ότι να δίνεις ένα κομμάτι ψωμί σε μετανάστες είναι ρατσισμός;Ελεημοσύνη είναι,αλλιώς θα πεθαινε. Ο μικρόεπιχειρηματίας είναι η ραχοκοκκαλιά του έθνους μας εξάλλου.Σε αυτόν βασίζεται, σε αυτόν μοιάζει και το έθνος,τα ίδια ελαττώματα. Χώρα μικροαστών,πατρίδα ρατσιστών. Ουψ ξέχασα δεν είναι ρατσιστής,ελεήμων είναι που δίνει και κανά ευρώ σε έναν τηλεμαραθώνιο για τα παιδιά στην αφρική.  Μπλα,μπλα,μπλα, αηδίες.. Είσαι απλά ένας τεμπέλης που δε θες να δουλέψεις και να προκόψεις!

Θα κλείσω εδώ. Ισως θα δεχτώ τη κατηγορία ότι ακόμα και μετά από τόση πολυλογία δεν εξήγησα γιατί ο μικροαστισμός έιναι γάγγραινα. Ισως!Δε το έκανα. Ως μέσος άνθρωπος όμως που είμαι,που απεχθάνομαι τους μετανάστες και τους διαφορετικούς δε θα πω τίποτα σε όποιον με κατηγορήσει,απλά θα τον καταγγείλω για τρομοκράτη στας κρατικάς υπηρεσίας και θα τον αφήσω να σαπίσει σε κανά κολαστήριο-φυλακή χωρίς λόγο. Τι μικροαστός θα μουν και εγώ άλλωστε;